பிளாஸ்டிக் என்றாலே மின்சாரத்தை கடத்தாத ஒரு பொருள் என்ற எண்ணமே பலருக்கும் இருக்கும். ஆனால், இன்று மின்சாரத்தை கடத்தக்கூடிய பிளாஸ்டிக் பொருட்கள் எலக்ட்ரானிக்ஸ் துறையில் முக்கிய பங்காற்றி வருகின்றன. இந்த அதிசயமான கண்டுபிடிப்பு திட்டமிட்ட ஆராய்ச்சியின் விளைவு அல்ல; மாறாக, ஒரு விபத்தான ஆய்வின் போது ஏற்பட்ட எதிர்பாராத கண்டுபிடிப்பாகும்.
1970-ஆம் ஆண்டு வேதியியலாளர் ஆலன் மெக்டியார்மிட் மற்றும் அவரது ஆராய்ச்சி குழுவினர் பிளாஸ்டிக் படலங்களைப் பற்றி ஆய்வு செய்து கொண்டிருந்தனர். அந்த நேரத்தில் ஒரு பாலிமர் படலம் அதிக வெப்பத்தில் சூடுபடுத்தப்பட்டபோது, அதன் பண்புகளில் ஆச்சரியமான மாற்றம் ஏற்பட்டது. சாதாரணமாக மின்சாரத்தை கடத்தாத அந்த பொருள், குறிப்பிட்ட வேதியியல் மாற்றங்களுக்குப் பிறகு மின்சாரத்தை கடத்தத் தொடங்கியது.
இந்த கண்டுபிடிப்பு அறிவியல் உலகில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. ஏனெனில் அதற்கு முன்பு உலோகங்களே மின்சாரத்தை கடத்தும் முக்கிய பொருட்களாக கருதப்பட்டன. ஆனால், எடை குறைவான, எளிதில் வடிவமைக்கக்கூடிய மற்றும் குறைந்த செலவிலான பிளாஸ்டிக் பொருட்களும் மின்கடத்தும் தன்மை பெற முடியும் என்பது நிரூபிக்கப்பட்டது.
பின்னர் இந்த ஆராய்ச்சியை மேலும் மேம்படுத்திய ஆலன் மெக்டியார்மிட், ஹிடேகி ஷிரகாவா மற்றும் ஆலன் ஹீகர் ஆகிய விஞ்ஞானிகள், மின்கடத்தும் பாலிமர்கள் தொடர்பான ஆய்வுகளுக்காக 2000-ஆம் ஆண்டு வேதியியலுக்கான நோபல் பரிசைப் பெற்றனர். இந்த கண்டுபிடிப்பு நவீன தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியில் ஒரு திருப்புமுனையாக பார்க்கப்படுகிறது.
இன்று மின்கடத்தும் பிளாஸ்டிக் தொழில்நுட்பம் OLED திரைகள், நெகிழ்வான டிஸ்ப்ளேக்கள், சோலார் செல்கள், சென்சார்கள் மற்றும் அணியக்கூடிய எலக்ட்ரானிக் சாதனங்கள் உள்ளிட்ட பல்வேறு துறைகளில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. எதிர்காலத்தில் மடிக்கக்கூடிய மொபைல் போன்கள் மற்றும் ஸ்மார்ட் உடைகள் போன்ற புதுமையான தொழில்நுட்பங்களுக்கும் இந்த கண்டுபிடிப்பு அடித்தளமாக இருக்கும் என விஞ்ஞானிகள் கருதுகின்றனர்.
ஒரு சிறிய ஆய்வக சோதனையில் ஏற்பட்ட எதிர்பாராத மாற்றம், இன்று உலக தொழில்நுட்ப துறையின் முக்கிய அங்கமாக மாறியுள்ளது. அதனால், அறிவியல் உலகில் சில நேரங்களில் தவறுகளும் மிகப்பெரிய கண்டுபிடிப்புகளுக்கு வழிவகுக்கும் என்பதற்கு மின்கடத்தும் பிளாஸ்டிக் ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக திகழ்கிறது.